اللّهمّ أيّما عبد من عبادك سمع مقالتنا العادلة غير الجائرة ، و المصلحة غير المفسدة ، في الدّين و الدّنيا ، فأبى بعد سمعه لها إلّا النّكوص عن نصرتك ، و الإبطاء عن إعزاز دينك ، فإنّا نستشهدك عليه يا أكبر الشّاهدين شهادة ، و نستشهد عليه جميع ما أسكنته أرضك و سماواتك ، ثمّ أنت بعد المغني عن نصره ، و الآخذ له بذنبه . ترجمه خداوندا ! هر يك از بندگانت گفتار عادلانه و دور از ستم و اصلاح كننده و بىمفسدهء ما را در امر دين و دنيا بشنود و پس از شنيدن از يارى آيين تو و اعزاز دينت سرباز زند و كندى كند . ما تو را بر كار خلاف او به شهادت مىطلبيم . اى كسى كه بزرگ‌ترين شاهدانى ! همچنين همهء آنها را كه در زمين و آسمانهايت سكونت بخشيده‌اى ، گواه برضدّ او مىآوريم ؛ و با اين حال مىدانيم كه ما را از يارى او بىنياز مىسازى و او را به گناهش خواهى گرفت ( و كيفر خواهى داد ) . شرح و تفسير سزاى متخلّفان قرائن نشان مىدهد كه اين چند جملهء پرمعنا و پر از سوز و گداز ، بخشى از خطبهء طولانىترى بوده كه مرحوم سيّد رضى اين قسمت را گزينش كرده و جداگانه آورده است . بعضى معتقدند اين كلام ذيل خطبهء 198 قرار داشته است . « 1 »

--> ( 1 ) . تمام نهج البلاغه ، ص 491 .